SÛKUT
SÛKUT
Süzüldü yaşlar gözümden
Sürüldü kalbim gönlünden
Zaman akarken ömrümden
Sûkutum vardı ta dünden
Aşageldim dağları yürürken
Sürüklendim kaderle nehirden
Bulmuşken kaybettim yine yeniden
Yalnız kaldım sûkut ettim ben
Yalnızlık yalnız bırakmadı beni
Karanlık ve hüzünle demledi sevgimi
Zaman kor eyledi kalbimi
Alevler içinde sûkutum hiç dinmedi
Yazılmış alevli bir ok kadere
Yakacak kurtuluş yok kederde
Geçecek ömrüm hep çilede
Bitmeyecek sûkutum yinede
Yol vardı kendim seçtim
Kurtulmayı istemedim
Belki mecburdum, sevdim
Olsun sûkut içinde giderim
Bilinmiyor...
0 yorum yazılmıştır
